Witte werken

In januari bezocht ik de tentoonstelling van Jan van Schoonhoven in het Stedelijk Museum Schiedam. Hij wordt gerekend tot de nulgroep, of de zero-beweging. Die kunstenaars gaan terug naar af. Alles één kleur, herhaling en zonder oordeel iets laten zien. Ik hou daar wel van. Het is niks, het lijkt niks en het gaat nergens heen. Onbegrijpelijke kunst. Hoe kun je daar nu toch nog van genieten?
Je zult iets harder moeten werken om er iets van te vinden. Iets verder kijken dan je eerste oordeel.
Witte werken, tegen een witte wand. Mijn hoofd kan daar niet zoveel mee. Het kind in mij mag dan gaan spelen. Ik loop rond en schaduw komt mee spelen door de verlichting van de zaal. Als ik voor een werk langs loop van links naar rechts en zie ik dat de lichtval iedere keer andere schaduwen maakt. Ik kan op die manier ieder werkstuk nog een keer bekijken. Mooie verschillen ontdek ik zo. Een extraatje is dat het museum in een oud gebouw zit. In sommige zalen zag je achter de witte gordijnen vaag de spijltjesramen. Stiekem gniffelend leken ze voor het eerst ook apetrots deel uit te maken van een tentoonstelling. Net als de stille witte tegeltjes in de toiletten. Heerlijk om op deze manier weer anders te kunnen kijken naar de wereld om me heen. Het resultaat is dat ik weer een leuke opdracht heb voor mij nieuwe cursus met als thema kunstzinnig combineren. Iets met witte verf, haha.

Nog geen reacties op “Witte werken”

Laat een reactie achter

Beantwoord deze opgave om uw opmerking te kunnen plaatsen * Time limit is exhausted. Please reload the CAPTCHA.